Finally born

Woensdagmiddag 25 april ging ik naar onze vorige eend Chipie toe samen met de vriendin van mijn broer. We wisten al een aantal weken dat ze op het nest zat, maar juist vandaag was ze er niet. We konden alle eitjes tellen en bekijken en er was eentje met een gat erin. Na lang overleg hebben we besloten het mee te nemen, omdat we bang waren dat Chipie de andere eitjes zou achterlaten, als dit ei eerder uitkwam als de rest. En natuurlijk nog heel veel andere redenen :')

We liepen snel naar huis en hadden nogal problemen met het warm houden van het eitje. Na een half uurtje bij de kachel en lekker rusten op een kruik was het ei eindelijk warm en hoorde je af en toe een piepje uit het ei komen.

Donderdagavond ging ik weer langs Chipie, waar de kleintjes al waren uitgekomen. We begonnen al bang te worden dat er misschien iets mis zou zijn met dit kleintje. Na een voorstelling die avond hebben we een pincet gepakt en voorzichtig stukjes schil en vlies weggehaald. Het schilletje en het vliesje waren uitgedroogd door de hete kruiken, vandaar dat ze er zelf niet goed uit kon komen. We zijn 2 uur bezig geweest, van 23:00 tot 1:00 en zijn nog tot 2:00 opgebleven om te controleren of ze het nog deed. Rond die tijd gingen de oogjes ook heel voorzichtig open, wat een prachtig moment was om mee te maken. De eerste keer dat ze je ziet.
 

 Ze was erg slap toen ze eenmaal uit het ei was. Ze probeerde wel af en toe haar hoofd op te tillen en af en toe bewoog ze haar beentjes even, maar veel leven zat er nog niet in. Wat wil je anders na zo'n grote operatie?

We waren een beetje bang dat ze de nacht misschien niet zou halen, aangezien ze zo slap was en het niet goed is om een pulletje uit het ei te halen, aangezien ze het zelf moeten doen. Maar gelukkig was ze een paar uur later mooi opgedroogd en vol leven.

We noemde haar Tweety.